Bronkhorst 14 oktober 2018

Hersenvoer

In de trein deed ik de deur van de wc open en zag een oude man staan plassen. Hij deed nooit de deur op slot, verklaarde hij even later en was op weg naar een reŁnie van Bronbeek. De spoeling wordt dunner. Ik ben de oudste. 96 antwoordde hij me desgevraagd. Hij zag er niet naar uit, eerder een zeventiger. Tot zover de beschrijving van zo maar een treinontmoeting. Nu een optekening van de rest van reisdag.

Een zaterdags mailtje van de ANWB bracht me op het idee de zondag er op Bronkhorst met een bezoek te vereren. Kleinste stadje van Nederland, 157 inwoners. Er heen om een wandeling te maken vanuit Dieren. Nu eens niet naar de Posbank, maar de andere kant op, de IJssel over. Dan kon alleen met een pont en laat die nu juist vandaag uit de vaart zijn. Uit 'arremoe' maar de richting van fietsknooppunt 93 op gelopen. Langs de Zutphense straatweg, die in het begin langs mooie oude huizen liep, maar later veranderde in een vrij drukke provinciale weg. Naar het westen afgeslagen en in gesprek geraakt met een wandelend paar uit de buurt. Gewezen op een voormalige hooiberg, die was omgebouwd tot vakantieverblijf, maar volgens de gemeente 30 cm te hoog werd. De aanpassingen kostten veel geld. 100 meter verderop waren lelijke bedrijfshallen wel toegestaan. Onbegrip.

De goede raad opvolgend de route naar het fietsknooppunt verlaten en koers gezet via een mooie binnenweg naar Brummen. Het was kennelijk notentijd. Onderweg de rugzak gevuld met walnoten. En zo voort in dat heerlijke weer dat oktober dit jaar kenmerkt. Verbaasd over mezelf. Iets van 22 km gelopen. Voel de dag erna wel de rechterheup, maar ja, zo genoten van deze wandeling.

Spoorlijnen worden steeds hinderlijker voor de wandelaar. Veel onbewaakte overgangen zijn inmiddels afgesloten.

Om Bronkhorst te bereiken moest alsnog de rivier worden overgestoken. Bij het vertrekpunt van de pont was een eenvoudige uitspanning, maar ik had alles bij me. Ook het 'broodnodige' water.

Bronkhorst bleek nog een eindje lopen en na een kwartier bereikte ik het plaatsje. Paar restaurants en winkeltjes, galerie werden ze daar genoemd, met in mijn ogen prullaria. Overeenkomst met Ootmarsum, waar ook dezelfde soort zaakjes voorkomen. Heel toeristisch allemaal, maar ach ik deed er zelf die dag ook aan mee.

Langs uitgestrekte vlakke graslanden gewandeld naar Zutphen. Opmerkelijk dat vele hiervan onmiddellijk grensden aan de weg, zonder sloot of afrastering.

De zon bleef stralen, maar de wind nam toe. Zag tegenliggers zwoegen op hun niet-elektrische fietsen. De IJssel maakt voor Zutphen een bocht, zodat het leek of de toren in Zutphen niet dichterbij kwam. Maar ik voelde, wonderlijk genoeg, geen vermoeidheid.

In de buurt van Zutphen een stuk langs de rivier gelopen. Onder een viaduct de stad binnengekomen. Nog een aardig eind voordat het centrum was bereikt. Ik dacht Zutphen redelijk te kennen, maar werd toch weer verrast door de schoonheid van het stadje.

Met de trein naar Zwolle en daar de vertrouwde overstap om weer thuis te komen. Mezelf verwend met roti rund. Fout, fout, fout.

Foto's

of 2